Margrieta en Arend langs de Moezel

De Duitse hoek: Wilhelm op z'n sokkel Ons appartement in Winningen is ruim, schoon en goed geoutilleerd, maar ontbijtloos. De gastvrouw heeft ons op het bestaan van een bakkertje gewezen, de enige winkel in het dorp. Wel verkopen ze daar ook eieren en Goudse kaas (jong), en daar doen we ons voordeel mee. De aanwezigheid van winkels, of liever gezegd het gebrek daaraan, is sowieso een fenomeen dat ons verbaast. Iets groters dan een petieterig zaakje met de uitstraling van óf een avondwinkel met vooral bier, wijn en snacks óf een bakker met een paar extra schappen hebben we eigenlijk langs de hele weg niet aangetroffen, zelfs niet in wat grotere plaatsjes zoals Ruwer, Zeltingen of Cochem. De inwoners zullen toch zelf ook ergens inkopen moeten doen? Pakken ze wellicht eenmaal per week de auto voor een grote boodschap in een grote supermarkt ergens op de hei? Of is er een verborgen netwerk van geheime lokale zaakjes en bezorgers waar de toerist geen weet van mag hebben, uit angst voor ...

Pension Schneider Onze laatste echte fietsdag. Formeel gesproken naar Koblenz, maar een leuke slaapplek voor twee nachten (om op de tussenliggende dag Koblenz ook even te echt kunnen bekijken) was alleen op zekere afstand te vinden, dus we blijven steken in Winningen, een goede 10 kilometer stroomopwaarts. In Pension Schneider gaat de ontbijtzaal stipt om 8 uur open, en heeft ieder zijn toegewezen tafeltje. Strak geregeld. Het ontbijt zelf is weer degelijk Duits, met alles d'r op en d'r aan behalve roerei - maar dan wel weer een gekookt ei. Eigenlijk was het ontbijt alle dagen goed (elke dag verse broodjes, één keer zelfs roerei), net als trouwens het bed, de fietsenkelder, en ook de prijs. Het heeft Margrieta weliswaar heel wat uurtjes gekost om dit bij elkaar te boeken, het resultaat is er naar. Waterstanden Met het ontbijt achter de kiezen fietsen we langs de nog steeds indrukwekkende Cochemer burcht, die we evenwel onbezocht laten. Een torentje aan de weg laat waterhoogten ...

Luchtbrug bij Geierlay Wij gaan vandaag vreemd. De Moezel biedt een boeiende omgeving en het pad was nog afwisselend genoeg, maar af en toe wil je wat anders. Margrieta had al lang voor vertrek ontdekt dat niet al te ver hiervandaan Duitslands langste hangbrug hangt. Dat wil zeggen, een voetgangersbrug, uitsluitend voor toeristisch gebruik; vandaar dat pittoreskiteit en spanning (in de opwindende zin) belangrijke criteria zijn geweest bij de aanleg ervan. Een mooie bestemming voor een dagje weg van de gemeanderde banen. Blonde heuvelruggen rond de Moezel Door dit uitstapje op de juiste dag te laten vallen snijden we ook een paar Moezelbochten af waar niets buitengewoons op het spel staat. Die dag is vandaag. Het enige dat nog wel uitgezocht moet worden is hoe de route precies dient te verlopen; want weliswaar hebben we een uitstekend, informatief en degelijk Duits fietsboekje voor het Moezelfietspad zelf, maar op een paar geselecteerde uitstapjes na houdt dat een paar kilometer ter lin...

Goeiemorgen! De ochtend wordt ingeluid met machinegeweld en geboor. In het oude schoolhuis moet iets aan de TV gedaan worden, en je mag al in je handen knijpen als werklieden überhaupt willen komen, dus 7:00 's ochtends voor een actie met hoogwerker en betrekkelijk grof geweld neem je dan voor lief - vooral als je gasten toch weer meteen oprotten en hun ongenoegen met zich meenemen. Dit klinkt wat onaardig; wijt het aan de bijzonder korte nachtrust. We zetten ons aan het best redelijke ontbijt, smeren ditmaal geen broodjes omdat we hebben besloten dat een goed Duits stuk taart bij een Konditorei wel zo'n goede manier is om de dag door te komen. De dag is mooi, ergens tussen de vijf en tien graden frisser dan gisteren, zeer welkom. Talbrücke We fietsen eerst onder de indrukwekkend hoge Talbrücke door, die hier de Moezel overspant en alle dorpjes die zich daaronder in het dal bevinden nietig verklaart. De beleving van boven, uit een auto die over het asfalt raast en ternauwernood...

Godvruchtigheid en wijn, een winnende combinatie Wijnboer Hubertus geeft dan weliswaar 's avonds niets te eten, het onderkomen is keurig verzorgd, we hebben een eigen terrasje voor onze kamer, en voor het ontbijt staat een prachtig buffetje klaar. We zijn de eersten dus hebben het voor het uitzoeken. De broodjes zijn knapperig genoeg om er een paar van mee te nemen, in de zelf meegebrachte, speciaal daarvoor bestemde plastic zakjes. Arme broodjes... Enkel de autobezittende Belgen, die naar beneden komen voordat we klaar zijn, zoeken aanspraak en verstoren onze ochtendrust. De medefietsers, overwegend Nederlands, wier bagage al bezorgd was toen wij gistenen arriveerden, zijn er nog niet zo vroeg uit. Anders dan de eerste nacht zijn we er in geslaagd om een deel van de fietstassen onuitgepakt te laten, en zonder tot nog meer menselijke interactie gedwongen te worden kunnen we fluks op de vers beladen fiets stappen. Oogsttechnologie Nog geen kilometer gevorderd zien we een staaltje oo...

De Moezel bijTrier Het begin van de dag vergt wat gegoochel met fietsen en auto: de eerste moeten voorzien worden van lucht in de banden (de banden vol met wind, aldus Daniël Lohues) en bagage, zoveel mogelijk vastgeklonken tegen fietstassendieven; de laatste moet afgeparkeerd op een plekje waar hij volgende week ook nog teruggevonden kan worden. De wereld is vol onzekerheden, en een van de aspecten die vakanties de moeite waard maken is dat je die onzekerheden met opzet nog een beetje vergroot, om te zien of je daar nog mee weg komt. Daar gaat-ie dan Uitgegoocheld fietsen we eerst een stukje stroomopwaarts, om aan de goede kant van de Moezel te geraken: dat is vooreerst de linkerkant - stroomafwaarts gezien natuurlijk; oftewel de noordkant (globaal gesproken dan: de Moezel doet voor de Meander nauwelijks onder.) Een spoorbrug over die voor fietsen nog net een strookje overlaat, en we zijn op de officiële Moselradweg. Vanaf nu fietsen we met de stroom mee. De weg voert vooreerst door h...