Dag 1: Groningen - Ruwer (Trier)

Fietsvakantie Moezel - de goedkoopste!!

Nog maar nauwelijks weggerukt van wat voelt als een lange tijd hard werken, rijden we met een gehuurd bestelbusje over de Duitse snelwegen. Het vakantiegevoel zal vast snel komen.

Het busje is om een uur of negen bij Bo-Rent gehaald. Er staan twee fietsen in, en voor beide twee fietstassen en een stuurtas. Dat is de limiet aan bagageruimte die we de komende zes dagen zullen hebben, terwijl we ons verplaatsen van Trier naar Koblenz. Veel is het niet, maar een voordeel is in dit opzicht dat we ons alleen maar hoeven te kleden op warm weer.

Hoe warm precies moeten we nog afwachten, maar temperaturen van boven de 30 graden zullen zeker minstens één keer bereikt worden. We houden het al een tijdje angstvallig in de gaten en zijn naarstig op zoek naar de meest betrouwbare weersite - maar dat is natuurlijk per definitie ook de site die weigert te doen alsof je al een week van tevoren zekerheid kunt hebben over de details van het weer. Dus: warm zal het worden, Tour de France-omstandigheden (temperaturen tegen de 40 graden, etappes van 400 km) hoeven we niet te vrezen; verder wachten we het af.

Hotel boven Eiscafé

Voor vandaag staat er in principe alleen auto op het programma. Margrieta heeft alles geregeld, dus dat zit wel goed. Eerste stop bij Trier; tussenstop in Velp bij Els en Wim, eigenlijk een uitgesteld bezoek van een week eerder toen we het programma hebben omgegooid om Willem-Jan nog een dagje bij te staan in zijn huisinrichting.

Het stukkie Groningen-Velp wordt wat vertraagd door een ongeluk bij Zwolle, maar dat is het enige oponthoud die dag. We treffen Els en Wim monter aan,  genieten een lunch met zalmsalade en praten wat bij, maar een tussenstop op een vakantieheenreis voelt toch heel anders dan een "echt" bezoek, en zo'n twee uur later zitten we weer in de auto. Het is laat genoeg in de middag om niet veel meer te vrezen te hebben van Zwarte Zaterdag-taferelen, dus toch maar niet geprobeerd Keulen te vermijden. Ik zie stukken snelweg die voor mij nieuw zijn, wat vooral een teken is van mijn beperkte kennis van Duitse topografie. Vorig jaar reden wij ook in deze contreien op terugweg van Frankrijk, en probeerden toen slim te zijn en bij Koblenz een stuk af te snijden - wat een slecht idee was, vooral omdat de Ahr net een goede week daarvoor ook al nieuwe routes in het landschap had gezocht. Ditmaal houden we ons aan wat Google ons vertelt en zijn we netjes op de voorspelde tijd in Ruwer, een voorstadje van Trier en ook de naam van het stroompje dat daar in de Moezel uitmondt.

Restaurant Karlsmühle (voor molen zie rechterbovenhoek)

Het pension blijkt een Eiscafé waarvan de buiten rokende bediende geen idee heeft van Gasthaus Wema en sowieso eigenlijk geen Duits spreekt. Na enig telefoneren volgt de verklaring: nr. 12 heeft ook een schterkant, met parkeerplaats zelfs, en daar vinden we toegang tot een zeer warm appartement direct onder het dak, te bereiken via een buitengewoon krakerige trap. Het nodigt niet uit er meer dan de minimaal benodigde tijd te spenderen, wat ook helemaal niet erg is omdat er ook al een restaurant geboekt is.

Dat restaurant, de Karlsmühle, ligt zo'n twee kilometer verderop. Een beloopbare afstand denken we; alleen is de gekozen route bepaald geen wandelpad maar een druk bereden autoweg. Dan toch maar de fiets uit de auto gehaald. Nader onderzoek wijst bovendien uit dat er een fietspad (overigens achteraf ook uitstekend bruikbaar als wandelpad) rechtstreeks naar de molen voert. Zo recht zelfs dat het vermoeden zich opdringt dat het hier gaat om een geconverteerde spoorbaan; een vermoeden dat al snel bevestigd wordt door oude spoorresten langs het pad. Dit zijn de mooiste fietspaden die er bestaan, weinig kruisingen, vlak, en waar nodig voorzien van imposante brugelementen.

Burgruïne Sommerau

Het restaurant zelf is ook een prima (en populair) plekje, waar de Ruwer een molen in beweging hield, die daar nu alleen nog maar voor het oog van de toeristen schattig staat te draaien. Een paar bier en wijn en een Flammkuchen later wil Margrieta alleen nog maar rusten, terwijl ik mijn zinnen heb gezet op een kasteelruïne verderop langs de spoor/fietsbaan. Onze wegen scheiden zich dus tijdelijk.

Zowel de donkerende, verder verlaten fietsbaan als de ruïne zelf zijn mij de moeite waard, evenals de beweging zelf na een dag achter het stuur. Terug in het appartement is het dan wel mooi geweest. Na een korte douche heb ik nauwelijks nog last van de warmte en hoegenaamd geen moeite met inslapen.